Testy in vivo w diagnostyce alergii


Testy in vivo, czyli testy na żywym orga­ni­zmie, umoż­li­wiają potwier­dze­nie reak­cji aler­gicz­nej na kon­kretną sub­stan­cję u pacjenta, w ści­śle kon­tro­lo­wa­nych warun­kach, nie­za­leż­nie od mecha­ni­zmu tej reakcji.

Pole­gają na wpro­wa­dze­niu podej­rza­nej sub­stan­cji do orga­ni­zmu (testy eks­po­zy­cyjne, testy punk­towe i śród­skórne), albo nało­że­niu jej na skórę (testy płat­kowe), i obser­wa­cji lokal­nej i sys­te­mo­wej odpo­wie­dzi na badany alergen.

Zalety testów in vivo:

Wady testów in vivo:

Zalety testów skórnych:

Wady testów skórnych:

Reak­cja na skórze:

Testy punk­towe pole­gają na umiesz­cze­niu kro­pli zawie­siny aler­genu na skó­rze i nakłu­ciu skóry w obrę­bie tej kropli.

Jeżeli we krwi pacjenta są obecne prze­ciw­ciała IgE prze­ciwko testo­wa­nej sub­stan­cji, komórki tuczne skóry ule­gają degra­nu­la­cji i na skó­rze poja­wiają się objawy uczu­le­nia: zaczer­wie­nie­nie, opu­chli­zna i świąd.

Zalety testów punktowych:

Wady testów punktowych:

Testy śród­skórne pole­gają na wstrzyk­nię­ciu aler­genu w war­stwę powierzch­niową skóry.

Zalety testów śródskórnych:

Reak­cja na skórze:

Testy płat­kowe pole­gają na umiesz­cze­niu na skó­rze (naj­czę­ściej na ple­cach) pla­sti­ko­wych lub alu­mi­nio­wych dys­ków nasą­czo­nych maścią z testo­waną sub­stan­cją (alergenem).

Jeżeli w orga­ni­zmie pacjenta są obecne lim­fo­cyty T roz­po­zna­jące testo­wany aler­gen, roz­wija się lokalna reak­cja zapalna w miej­scu kon­taktu z testo­waną substancją.

Testy płat­kowe są sto­so­wane przy reak­cjach aler­gicz­nych typu IV, naj­czę­ściej w przy­padku reak­cji uczu­le­nia na sub­stan­cje che­miczne: leki, barw­niki, metale, polimery bactefort pl.

Ze względu na mecha­nizm komór­kowy reak­cji potrzebne jest 48 godzin na uczu­le­nie, a następ­nie kolejne 48 godzin do wystą­pie­nia obja­wów i moż­li­wo­ści inter­pre­ta­cji wyni­ków testu.

W cza­sie testu eks­po­zy­cyj­nego testo­waną sub­stan­cję podaje się w ozna­czo­nej dawce dono­sowo, doust­nie lub wziew­nie i obser­wuje się reak­cje pacjenta na poda­wa­nie coraz wyż­szej dawki aler­genu w odpo­wied­nich odstę­pach czasu. Aby potwier­dzić spe­cy­ficz­ność reak­cji na testo­wana sub­stan­cje, aler­gen powi­nien być poda­wany losowo na zmianę z placebo.

Testy eks­po­zy­cyjne sto­suje się w dia­gno­styce astmy, aler­gii pokar­mo­wej, aler­gii na leki i jady zwie­rząt. W przy­padku aler­gii pokar­mo­wej testy eks­po­zy­cyjne wyko­nuje się czę­sto po okre­sie diety eliminacyjnej.

Zaletą testów eks­po­zy­cyj­nych jest moż­li­wość jed­no­znacz­nego stwier­dze­nia wystę­po­wa­nia obja­wów aler­gii po poda­niu kon­kret­nego aler­genu w kon­tro­lo­wa­nych warunkach.

Rate this post